
salehi project

پروژه در میانه فرآیند ساخت به دفتر ارجاع شد؛ بخش هایی از بنا اجرا شده بود، اما با وجود هزینه های انجام شده، خروجی فضایی با انتظارات کارفرما فاصله زیادی داشت. در دوبلکس، محدودیت شدید فضای داخلی حتی امکان چیدمان مناسب مبلمان را دشوار کرده بود و شاه نشین نیز از نظر فضایی و بصری کیفیت مطلوبی نداشت
پروژه در سه بخش اصلی بازتعریف شد :
طراحی داخلی شاهنشین
طراحی محوطه
طراحی سالن ورزشی و آلاچیق
شاهنشین: کانسپت از زمین به آسمان
یکی از چالشهای اصلی، پلهای بود که به شاهنشین میرسید و کارفرما از آن رضایت نداشت. بهجای اینکه صرفاً ظاهر پله اصلاح شود، مسیر حرکتی به بخشی از روایت فضایی پروژه تبدیل شد. کانسپت «از زمین به آسمان» شکل گرفت؛ مسیری که با حرکت رو به بالا، تصاویر آسمان، پرندگان و عناصر مرتبط با آن را به نمایش میگذارد و در نهایت مخاطب را به فضای شاهنشین میرساند؛ گویی مسیر حرکتی از زمین آغاز شده و به فضایی متفاوت و بهشتی ختم میشود.
خود شاهنشین با الهام از معماری و زیباییشناسی مراکشی طراحی شد؛ از رنگها و پردهها تا جزئیات فلزی و عناصر تزئینی، همگی در راستای ایجاد فضایی باشکوه و آرام انتخاب شدند.
محوطه: طراحی بر اساس محدودیتهای اجرایی
چون ساختمان پیش از طراحی محوطه ساخته شده بود، عملیات اجرایی باید از انتهای سایت به سمت ورودی پیش میرفت تا امکان دسترسی ماشینآلات و انجام عملیات عمرانی در بخشهای پشتی از بین نرود. این موضوع به یکی از ملاحظات اصلی در فاز اجرایی محوطه تبدیل شد
در بخش خصوصی سایت، امکاناتی متناسب با نیاز خانواده شامل استخر، آلاچیق، باشگاه و فضای ورزشی اختصاصی برای کودکان در نظر گرفته شد؛ فضایی برای فوتبال، بسکتبال و فعالیتهای روزمره
محوربندی و نظم بصری محوطه:
یکی از تصمیمهای مهم طراحی، ایجاد یک محور بصری منظم میان فضای داخلی و محوطه بود. آکس پنجره اصلی پذیرایی در امتداد آکس آلاچیق و استخر قرار گرفت؛ بنابراین وقتی پنجره باز میشود، عناصر محوطه در یک راستای مشخص و منسجم دیده میشوند .این همراستایی باعث شده ارتباط بصری میان معماری و محوطه کاملاً کنترلشده و هدفمند باشد.
باشگاه و آلاچیق
در بخش دیگری از پروژه، یک باشگاه خانگی در کنار آلاچیق طراحی شد تا پاسخگوی نیاز ورزشی خانواده باشد. این دو فضا با وجود ارتباط عملکردی، بهوسیله یک جداکننده از یکدیگر تفکیک شدند
همچنین یک سرویس بهداشتی در مجاورت این بخشها در نظر گرفته شد و حفظ یک درخت موجود میان آلاچیق و باشگاه به فضای طراحیشده کیفیت طبیعی و هویت بیشتری داد
یکپارچگی متریال
با توجه به اینکه نمای موجود ساختمان از نظر سبک معماری با طراحی جدید هماهنگ نبود، رویکرد طراحی در محوطه بر حداقلگرایی و ایجاد یک زبان مشترک میان عناصر جدید قرار گرفت. متریال باشگاه ،آلاچیق و محوطه تا حد امکان هماهنگ انتخاب شدند تا مجموعه، علیرغم محدودیت نمای موجود، یکپارچهتر دیده شود